فکر کنم یکی دو سال پیش اگر کسی به این وبلاگ سری می‌زد از انبوه نوشته‌های بلند و هر روزه آن دچار عذاب می‌شد ولی حالا...نوشتن وبلاگ برایم دیگر حتی تفنن هم نیست در واقع هیچی نیست. تمام چیزهایی که می‌خوانم و می‌بینم و همه اتفاقاتی که از سر می‌گذرانم و همه آنچه که به داشته‌هایم اضافه می‌شود هیچ خروجی ندارد. همه داده‌ها در ذهنم یا در قلبم ثبت می‌شود و بعد از مدتی بیشتر آنها فراموش می‌شود. افسوس نمی‌خورم به خاطر ثبت نکردن آنها.