كه اگر او فراموش مي‌كرد لب‌خندش را
و اگر كاويده مي‌شد گونه‌هايش را
به جستجوي زندگي
و اگر شيار برمي‌داشت پيشانيش
از عبور زمان‌هاي زنجير شده با زنجير بردگي
مي‌شد من!
مي‌شد من
عيناً

احمد شاملو

---